lefilsdesfaux

Fri, 18 Aug 2006 15:53:04 GMT

http://hautesurveillance.wordpress.com

i said i would be back.

the leaving song

Mon, 24 Jul 2006 09:49:28 GMT

*°~ BACK SOMEDAY. THANK YOU ~°*

what emo band are you?

Wed, 19 Jul 2006 12:59:09 GMT

What Emo Band Are You?

you're thursday! a hardcore form of emo, you let the anger flow and convey your emotion through the always effective method of screaming. you tend to scare those with delicate ears, but that's what you're here for.
Take this quiz!

Quizilla |
Join

| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code

roadside.

Wed, 12 Jul 2006 22:26:43 GMT

Mooie liedjes duren niet lang. Hoogstens drie minuten en drieëntwintig seconden. Niettemin dragen ze een zekere universaliteit in zich, waardoor iedereen er zich in herkent en zich er mee associeert. Ze wekken vragen op, "tell me what i'm supposed to do" maar suggereren tegelijkertijd ook oplossingen, "so leave me at the roadside and hang me up and out to dry". Ze behandelen angsten, "how am i supposed to feel, when all these nightmares become real" om te eindigen in een existentiële vraag "i don't know how we woke up one day and somehow thought we knew exactly what we're supposed to do".

Exactly what to do?

life as is, file 2.0

Mon, 10 Jul 2006 14:11:05 GMT

De internationale gemeenschap lijkt opnieuw op een crisis af te stevenen. De zoveelste trouwens, als je telt sinds de aanslagen van 11 september. Grosso modo allemaal in functie van the war on (t)errorism. Het schoentje wringt vandaag in Noord-Korea, altijd al een oud zeer geweest.

Noteren we met stip de geografisch absurde situatie van Korea in de jaren '50 waarbij een tijdelijke verdeling een permanente werd. Een situatie die tot op de dag van vandaag nog steeds voor problemen zorgt. Maar er is meer! Denk maar aan het controversiële concept van ‘schurkenstaten’ dat onder Clinton stilzwijgend werd verlaten, maar door Bush Jr. terug werd opgenomen. Zeven landen kregen het etiket schurkenstaat opgekleefd. Een uitgekiende en volgehouden mediacampagne vol leugens moest dienen om de publieke opinie voor te bereiden op aanvallen tegen deze staten. Meer nog, ze moest deze aanvallen rechtvaardigen.

Begin juli werden de kaarten echter eens grondig dooreen geschud: Noord-Korea deed een proef met drie raketten, waaronder een langeafstandsraket, nl. Taepodong-2. Deze ‘internationale provocatie’ werd onmiddellijk gevolgd door een veroordeling van de VN Veiligheidsraad. Wat me meteen bij een interessant, maar pijnlijk, stukje besluitvorming brengt.

Laat me er geen doekjes om winden: de VN Veiligheidsraad werkt niet, of op zijn minst gebrekkig. De voornaamste oorzaak voor deze disfunctionaliteit ligt in de eigen interne structuren. De Veiligheidsraad bestaat uit 15 leden: de P5 (of permanente leden: VS, Frankrijk, China, Rusland en het Verenigd Koninkrijk) en 10 andere landen die volgens een regionale verdeelsleutel om de 2 jaar worden gekozen. Om beslissingen te nemen moeten er 9 stemmen voor zijn, terwijl geen enkele lidstaat van de P5 tegen mag stemmen aangezien deze staten vetorecht hebben.

Gesteld dat de VS Noord-Korea zou willen binnenvallen en er een ‘vredesoperatie’ op poten zou zetten heeft ze dus niet alleen toestemming nodig van Frankrijk, China, Rusland en het Verenigd Koninkrijk, maar ook nog eens van vier andere staten. Breng daarnaast ook nog eens de publieke opinie in kaart en je krijgt een hachelijke onderneming.

Ook de regionale vrees zit er goed in, vooral bij Japan. Deze laatste heeft al verklaard dat een preventieve aanval niet wordt uitgesloten als het land zich bedreigd voelt door de Noord-Koreaanse raketten. Een niet zo evidente uitspraak als je er de Japanse grondwet op naslaat. Dit document, afstammende uit het begin van de Koude Oorlog, houdt nl. een verbod in voor Japan om een leger te hebben. Officieel zit Japan zonder leger, al heeft het wel een ‘zelfverdedigingsmacht’ of SDF. Evenwel is deze eenheid aan strenge beperkingen onderworpen.

Los van de feiten is dit eigenlijk nihil nove sub sole. In mijn opinie is de internationale politiek altijd al een spanningshaard geweest van de botsende belangen van staten, provocatie, etc. De hamvraag waar ik nu mee worstel is in welke mate deze ‘provocatie’ evt. uit de hand zal lopen en er opnieuw een Koreaanse oorlog op het programma zal staan?! Wordt ongetwijfeld vervolgd…

lines in sand.

Mon, 03 Jul 2006 08:29:03 GMT

“Sand is overrated, it's just tiny little rocks”. Niets is minder waar. Bij deze weten jullie dan ook meteen waarom Eternal Sunshine of the Spotless Mind bovenaan mijn lijstje van favoriete films staat. Al had ik het vandaag weliswaar over meer dan alleen quotes gehad. Meer zelfs: met mijn beperkte wiskundige kennis had ik me graag aan een statistische vergelijking gewaagd.

Stel: ‘x’ is onze eerste variabele en ‘y’ onze tweede variabele. x correleert met y, er bestaat met andere woorden een verband tussen x en y, al dan niet onder invloed van omgevingsvariabelen z. We kunnen deze relatie als volgt visualiseren:

Tot zover de formele, theoretische uitleg. In de verdere uiteenzetting zullen we dan ook al deze regels van de statistiek en methodologie aan onze laars lappen.

Tijd om te abstraheren: in ons geval is het de bedoeling om na te gaan in welke mate er een verband bestaat tussen zowel zand als vriendschap. Het weze duidelijk dat beide variabelen wiskundig gezien alvast niet zullen en kunnen correleren. Maar goed.

Stel dat we een hoopje zand vastnemen in onze hand en onze handpalm hard gebald houden (situatie 1): het zand glijdt langs onze vingers weg aan een gezapig tempo. Stel dat we opnieuw een hoopje zand vastnemen in onze hand, maar nu helemaal niet hard geklemd (situatie 2). Ook hier zal het zand opnieuw langs onze vingers wegglippen, maar aan een trager tempo dan in de eerste situatie. Kortom: er bestaat een interactieverband tussen het zand dat wegglipt en de mate waarin we onze grip al dan niet stevig houden.

En dan nu het punt waarop de alfawetenschappen verschillen van de bètawetenschappen. Een gelijkaardige situatie kunnen we verkrijgen als we het zand vervangen door het abstracte concept ‘vriendschap’. Respectievelijk wordt er dan in de eerste onderzoeksopzet een situatie gecreëerd waarbij de vriendschapsbanden nauw en heel erg intens zijn, terwijl er in de tweede onderzoeksopzet eerder sprake is van losse, regelmatige contacten. Kortom: ook hier zal en zou je sneller vrienden verliezen volgens de eerste situatie, dan in de tweede situatie.

Samengevat: zou er ondanks het feit dat mijn theorie met haken en ogen aan elkaar hangt, en wiskundig zeker niet correct is, dan toch een rationele verklaringskracht zijn voor de multatuli die we onder de noemer ‘verlatingsangst’ samenvatten?

black sails in the sunset.

Tue, 27 Jun 2006 17:32:50 GMT

Met rasse schreden dient het einde zich aan. Een uitputtingsslag van een grote maand lang. De oogleden worden zwaarder met de minuut en de nog lege hersensporen worden voor een laatste keer gevuld. Survey-onderzoek. Dit was het, voor juni althans. Vanop afstand kijk ik naar het hoopje papier dat ik morgenochtend wellicht nóg een keertje zal doornemen. Geen zin om het vel van de beer te verkopen vooraleer deze geschoten is.

Helse dagen en dito nachten. Prestatiedrang vs. het dreigen uit de 'race' te vallen. Drie woorden: stress, opluchting en apathisch zijn. Al betere tijden gekend. Het eindigt hier, Warhoofd. Alles lijkt hier te eindigen, Puinhoop. Een belofte gemaakt. Een belofte om te houden.

a little's enough.

Thu, 22 Jun 2006 10:42:03 GMT

Het zijn tijden waar ik mij voor de voorlaatste keer over een cursus buig. Terwijl ik de cursus 'Encyclopedie van de Politieke Wetenschappen' in mijn hoofd aan het dreunen ben hoor ik opeens het gekreun van het lesbische koppeltje dat onder mij hokt. Ze zijn duidelijk naar een crescendo toe aan het werken.

Fuck it! denk ik dan, met een dubbel gevoel. Enerzijds heb je de isolatie hier op kot die bitterweinig voorstelt - en dat is echt wel een understatement -, anderzijds duwt hun aanloop naar een hoogtepunt me opnieuw met de neus op de feiten: you ain't getting it, boy.

Aangezien ik de laatste ben om mee te genieten van het hoorspel van andermans geneugten besluit ik dan maar om zelf het genot op te zoeken. Het culinaire genot weliswaar. In de hoop dat wanneer mijn maag ophoudt met knorren ook zij zijn opgehouden met hun liefdesspel.

Bij mijn thuiskomst leek de rust opnieuw teruggekeerd. Ik tuurde bij het openzwaaien van de deur even of er geen blozende wangen te bespeuren waren. Negatief. Zodoende kroop ik opnieuw achter mijn bureau wanneer plots duidelijk werd dat vrouwen meervoudige orgasmen kennen.

and it's sometimes like it will never end

where are you now, when i need you?

Sun, 11 Jun 2006 17:12:44 GMT

Het borrelt diep vanbinnen. En dan heb ik het niet over eventuele spijsverteringsproblemen wegens het te ongezond eten. Neen, het borrelt omdat ik morgen examen Economie heb. De gedachte doet me nu reeds in paniek slaan en teruggrijpen naar de grafiek op blz. 372 waar de 'externe effecten en allocatie bij volkomen concurrentie' uitgelegd staat. Laat ons het maar nog een keertje lezen, er is nog niemand dood gegaan van teveel te studeren.

Maar er is meer. Naast de gewoonlijke pre-examenstress heb ik een bijna panische angst voor de manier waarop er morgen geëxamineerd zal worden. Want jawel, kinderen van mijn tijd worden geconfronteerd met de time-managementsproblemen van hun proffen. Twee keer zelf. Een eerste keer wanneer blijkt dat Meneer er niet zal geraken met zijn leerstof, een tweede keer wanneer hij teveel verbeterwerk heeft. U hoort mij alvast aankomen: de ene juicht, de ander zwijgt stil. Multiple-choice verdomme.

De horror-ervaringen van vorig jaar komen terug naar boven. Niet meer, niet minder. Ook al heb ik op het einde van de rit de afvalrace wel doorstaan, toch ben ik een beetje bang dat het 'bijna-maar-net-niet-genoeg' -scenario opnieuw zal plaatsvinden. Desalniettemin heb ik mij goed voorbereid zodat er in elk geval geen sprake kan/zal zijn van een self-fulfilling prophecy. Hoe onrustig ik ook moge zijn, ik probeer me in ieder geval aan deze gedachte vast te klampen.

we think the same things, at the same times.

Thu, 08 Jun 2006 17:16:19 GMT

Vandaag eerste examen gehad: inleiding tot de Culturele Antropologie. Ook al kon niets mis gaan met dit examen, toch ben ik er niet echt tevreden over globaal gezien. Een open-boek examen is nl. altijd vrij algemeen. Het is praktisch onmogelijk om de mist in te gaan, maar wanneer ben je eigenlijk écht volledig? Less is more is de algemene stelregel, al betwijfel ik of dat in dit geval ook opgaat. In ieder geval: je kunt discussiëren over het feit dat het reproduceren van 'kennis' nutteloos is, maar het overschrijven van een boek is dat m.i. evenzeer. Maar goed, laat me het hier op houden en vooruit kijken i.p.v. achteruit.

Iets totaal anders nu. In mijn niets doen, stootte ik op het volgende:

people with brown eyes: //are very attractive//are the most beautiful//are adorable//love to make new friends//will do anything for that special person //are kind and polite//can make anyone laugh or cheer anyone up //are the best in bed (way better than hazel eyed people)//love to please the one they care or love//are very good kissers//

Je raadt het nooit, maar toeval wil nu dat ik bruine ogen heb.
Dit gezegd zijnde ga ik me opnieuw nuttig(er) bezig houden.

puzzle pieces from the clay.

Thu, 25 May 2006 18:55:56 GMT

"We and you ought not to pull on the ends of the rope in which you have the knot of war, because the more the two of us pull, the tighter the knot will be tied. And a moment may come when the knot will be tied too tight that even he who tied it will not have the strength to untie it. … Let us not only relax the forces pulling on the ends of the rope; let us take measures to untie that knot." - Robert F. Kennedy*

Gisteren is in het Vlaams Parlement een debat gehouden over racisme en geweld. Niet zo heel vreemd, als je de actualiteit wat volgt. Van een mp3-moord in Brussel, tot een dolle schutter in Antwerpen. Twee keer komen volstrekt 'onschuldige' mensen om het leven. De verkeerde mens op de verkeerde plaats heet dat dan, vooraleer we verder doen met hetgeen we bezig waren.

In eerste instantie lijkt het alsof onze Belgische samenleving afstevent op Amerikaans model. Alhoewel ik die vergelijking een beetje onterecht vind. Het hoeft immers niet eens over de Grote Oceaan gezocht te worden. Nemen we Nederland als voorbeeld: de moord op Pim Fortuyn en op Theo van Gogh en vooral de 'represailles' tegen de allochtone gemeenschap nadien. Weliswaar beduidend andere motieven, maar diezelfde 'reacties'. Tot zover deze denkpiste. Het is allerminst mijn bedoeling om een comparatieve studie te maken (ook al lijkt mij dat nog geen zo'n slecht idee).

Vlaams Minister-President Yves Leterme (CD&V) spreekt over "samenleven als een werkwoord". Beter laat dan nooit, denk ik dan. Uiteraard was de wolf in schapenkleren, fractieleider Filip Dewinter (Vlaams Belang) ook aanwezig. Meer zelfs, hij waagde zich zelfs aan enkele opmerkelijke uitspraken: "Geen enkele partij mag een forum zijn voor racisme. Geen enkele partij mag racisme legitimeren". Dat zo'n uitspraak net uit zijn mond moet komen doet je toch even de wenkbrauwen fronsen.

Maar goed. Het bekvechten in de politieke arena lijkt dus plaatsgeruimd te hebben voor gesprekken en dialoog. Geen revolutionaire stap in de goede richting, maar alvast een goed begin.

*KENNEDY, R., Thirteen Days: A Memoir of the Cuban Missile Crisis. New York, Norton, 1969, pp. 89-90

throughout the rise and fall. everything, everything changes.

Thu, 18 May 2006 20:42:51 GMT

Een bliksemschicht verlicht de donkere straat wanneer ik dit neerschrijf. Ik hoor de donder rommelen en kijk vanuit mijn zetel naar de regendruppels. Tonnen druppels die uit de lucht komen gevallen, terwijl het natte beton hun val breekt. Ironisch genoeg razen zinsneden door mijn hoofd maar schud ik losse letters uit mijn polsen. Zonder enige samenhang. Ik glimlach eventjes zonder te geloven dat ik het echt meen. Pijnlijk om te beseffen hoe een weersituatie de gemoedstoestand nagenoeg perfect benaderen kan.

De bliksem doet mezelf een belofte maken. De neerslachtigheid wordt niet tot op het bot geanalyseerd. Toch is er niet zozeer de angst om geconfronteerd te worden met de oorzaak van dit alles. De donder wijst immers uit dat het veel meer is dan dat. Vooral wanneer eens te meer blijkt dat ik systematisch nog steeds gebukt ga onder diezelfde reden die me twee maanden geleden niet toeliet gelukkig te zijn. Alsof zelfkastijding enig soelaas biedt.

De regen, een stroom van tranen, doet de pijn verlichten. Een solide troost in tijden dat je de knop liever eventjes zou uitzetten. En dan, net wanneer diezelfde gedachte is weggeëbd en het opnieuw beter lijkt te gaan.. wel dan sluit je de ogen en kus je het beton.

sweet lips commit crimes.

Thu, 11 May 2006 08:36:37 GMT

De dubieuze trouwpartij van het verlangen en het gemis. Beide vertoevend in een Gents milieu. Nooit alleen, altijd samen aanwezig. Het oppervlakkige hunkeren, wanting to be wanted. Het sluimerende gemis, and wanting nothing more.

Het is meer dan het alleen slapen, meer dan alleen wakker worden. Het is geen toestand, maar een gevoel. Knagend wanneer er voor de zoveelste keer op gewezen wordt. De confrontatie zet je aan het denken, le mal à penser. De reële situatie doet echter beseffen:

woorden beschrijven wel,
maar lossen niets op.

i could swing to silence, but...

Mon, 08 May 2006 20:10:37 GMT

Drie skinheads hebben het voorbije weekend in Brugge twee voorbijgangers aangevallen. Een van de slachtoffers ligt nog steeds in coma. Het andere slachtoffer lijdt aan geheugenverlies en heeft zijn neus en oogkassen gebroken. De verdachten werden opgepakt in een café dat bekend staat als een ontmoetingsplaats voor mensen met extreemrechtse sympathieën.

Over rassen en racisme. De woordenboekdefintie van racisme luidt als volgt: "het uiten van vijandigheid, minachting of haat van het ene ras jegens een ander, voortkomend uit een gevoel van meerwaarde".

Het racisme avant-la-lettre vierde zijn hoogdagen tijdens de koloniale periode in de 19e eeuw waarbij de Westerse kolonisator de gekoloniseerde dé beschaving zou bijbrengen. Meer dan beschaving bracht hij deze laatste vernieling en onderdrukking. De inlandse cultuur werd nagenoeg volledig van de kaart geveegd en vervangen door heersende (sensu lato) Westerse paradigma's.

Vanaf de nazi-ideologie, onderschreven door Hitler en co., kent de biologische opvatting van racisme zijn opgang: een ras wordt bepaald op grond van extern waarneembare kenmerken zoals huidkleur. Onderzoek toonde echter aan dat externe kenmerken slechts uitingen zijn van genetische aanleg met milieufactoren. Het biologisch gefundeerde rasbegrip werd dus volledig van zijn fundamenten ontdaan.

Het geweer moest nodig van schouder veranderd worden. De term ras werd al vlug vervangen door cultuur. Dit impliceert dat een biologisch verschil als grond van discriminatie, verdwenen is. Vanaf nu spitst racisme zich toe op verschillen in cultuur. Men vormt zich een beeld van de eigen identiteit (op geaggregeerd niveau: cultuur) en plaatst deze op een voetstuk. De indeling in- vs. outgroup ligt niet alleen voor de hand, er wordt ook een absolute prioriteit gegeven aan de eigen identiteit/cultuur: "Eigen volk eerst!"

Waar ik naar toe wil: racisme is geen recent fenomeen, evenmin kan het gevat worden onder één noemer. Ondanks het feit dat het rassenbegrip compleet achterhaald is blijkt het nog steeds aan te slaan in sommige geledingen van de maatschappij. Een tussentijdse peiling van RTBF en Le Soir bevestigt dit opnieuw: het Vlaams Belang mag zich (met 24,1%) tot de tweede grootste politieke partij in Vlaanderen noemen. Een op zich verontrustende vaststelling.

Waar die bewuste zondag op 24 november '91 een teken aan de wand was dat de burger een ommekeer wou is er m.i. nu toch veel meer aan de hand. 15 jaar later is de kloof tussen burger en politiek immers grondig gedicht. Toch blijft het rechts-extremisme opgang kennen. Het grote gevaar ligt er nu dan ook in dat de proteststem een bewuste (weloverwogen?) stem verwordt in tijden waar 'politiek correct'-zijn not done blijkt te zijn. Desondanks blijf ik erbij dat onverdraagzaamheid niet gepikt hoeft te worden. Zeker niet in tijden waar élke stem telt.

Referenties:
PINXTEN, R., DE MUNTER, K., De Culturele Eeuw. Antwerpen, Houtekiet, 2006, pp.69-82

great romances of the 20th century.

Tue, 02 May 2006 17:47:19 GMT

De Standaard meldt vandaag: "man (33) trouwt met bruid van 104". Op liefde staat geen leeftijd, zoveel is duidelijk. De man, een Maleisiër, zweert dat hij het niet voor het geld deed. Meer zelfs, de enige rijkdom die de 104-jarige vrouw heeft, is haar religieuze kennis. Door zijn huwelijk met Wook Kundor heeft Muhammad naar eigen zeggen innerlijke rust gevonden.

De Morgen meldde dan weer dat relatieproblemen vaak worden teruggevoerd op de verschillen tussen man en vrouw. Al zouden holebi's evenveel relatieproblemen kennen als hetero's volgens het wetenschappelijke tijdschrift 'New Scientist'. "Grote verschillen, zoals een verschil tussen man en vrouw, kunnen relatieproblemen veroorzaken. Te grote gelijkenissen kunnen echter evenzeer problemen veroorzaken: dat zou de erotische spanning en de romantiek uit een relatie kunnen doen verdwijnen. De andere moet nl. anders genoeg zijn om te blijven fascineren", aldus Simon LeVay in New Scientist.

De onderzoeker besluit ook nog dat bij homokoppels één van de twee vaak een pak jonger is en daarenboven uit een lagere sociale klasse komt. Deze (te) grote verschillen in milieu en levensstijl zouden ervoor zorgen dat een relatie gedoemd is te mislukken.

Kortom: tijd om eventjes stil te staan bij datgene wat achter beide artikels schuilgaat. De liefde, in zijn pluralistische vormen. Enkele bedenkingen:

Het leeftijdsverschil. Sta me toe niet te vervallen in diezelfde, vernietigende kritiek die vele mensen hebben als het erop aankomt. Het is blijkbaar goed fout om verliefd te worden op iemand die (veel) ouder is dan jezelf, meer zelfs: het kan niet. Althans zo is het ons geïnstitutionaliseerd geweest. Ik geef schromelijk toe dat de eigen ervaring mij iets anders leert, maar daar draait het nu niet om. Als ik zo rondom mij hoor praten dan is vijf jaar de limiet. De reden waarom wordt vaak niet vermeld, maar daar kom ik straks nog op terug. Soms gaat het zelfs zo ver dat oudere vrienden (sensu stricto) hebben en ermee op café hangen hoegenaamd als vreemd wordt ervaren.

Maar goed, terug naar de relaties. Ik heb me al altijd afgevraagd of het cijfertje nu eigenlijk belangrijker is dan de gevoelens die leven tussen twee personen. Het is in elk geval een dankbaar hokjesduwertje. Jonger -vs- ouder (en vice versa) wordt afgestempeld als crypto-pedofilie, als mislukking, à la limite zelfs als wanhoop. Het staat buiten kijf dat het meer is dan dat. Meer zelfs, voor mij draait liefde net als vriendschap om "je goed voelen bij…", ongeacht de leeftijd van iemand. Het is natuurlijk wel zo dat een relatie meer ingrediënten vereist dan pure vriendschap maar ik zie niet goed in wat het probleem zou kunnen zijn. Meer dan leeftijd is volgens mij de drive achter een relatie belangrijk. In die zin dat de één de ander aanvult waar die tekort schiet. Of tenminste, dat is mijn visie daarover.

Om ook nog eventjes het verschil in leefwerelden aan te raken. Voor velen als negatief gecatalogeerd, maar ik ben ervan overtuigd dat dat evenzeer verrijkend kan werken. Sowieso denk ik dat door de opkomst van internet en alle verwante uitlopers de rudimentaire scheidingslijn tussen verschillende leeftijdscategorieën vervaagd is. Al kan dat laatste ook een foutieve indruk van mijnentwege zijn, dat laat ik in het midden. En zelfs dan nog: live and let live. Niemand heeft het recht om te oordelen over het al of niet fout zijn van een ander zijn keuze's. Zolang eenieder maar gelukkig is want dat, en dat alleen, is het belangrijkste.

life as is, file 1.0

Mon, 24 Apr 2006 21:38:43 GMT

Joe Van Holsbeeck. De jongen had wellicht zelf nooit durven dromen dat hij een "bekendheid" zou worden. Want zo gaat dat nu eenmaal met bekendheid: het komt pas na je dood. Vooral als je muziek speelt of elke zondag trouw naar de Chiro gaat. Opgepast, ik distantieer me van alle emotionele ongevoeligheid en gebrek aan respect jegens de familieleden die ik (eventueel) tentoon spreid in mijn eerste drie regels. Versta me dus helemaal niet verkeerd, want ik vind het wél degelijk een spijtige zaak dat de jongen het leven gelaten heeft voor een futiliteit. Toch had ik graag enkele randbemerkingen gemaakt.

Een eerste hekel punt betreft de "Stille mars" van zondag, de "Witte Mars" van 1996 revisited als je wil. Tien jaar later komen de Belgen (want voor één keer zijn we geen Waal, Vlaming of Brusselaar) nog eens en masse op straat. Tegen zinloos geweld deze keer. Het is genoeg geweest, les belges disent que ça suffit. En als de verdraagzame Belg deelneemt aan een protestmars, dan mag je er zeker van zijn dat er iets grondigs fout zit.

Maar er is meer aan de hand. Veel meer. Je kan twisten over de symboliek van 80.000 mensen die hun Luik-Bastenaken-Luik inruilen voor een namiddagje in het hartje van Brussel, maar veel meer dan symboliek is dit een sterk signaal richting de politiek. Althans zo zijn velen de mening toegedaan. De politiek faalt immers in het formuleren van concrete oplossingen. Al mogen we niet teveel de feiten achterna hollen. Dit is niet rationeel.

De premier spreekt over een "belangrijk maatschappelijk fenomeen" waar hij volledig achterstaat. Ik citeer: "Niet alleen omdat deze moord niet kan gebanaliseerd worden. Geen enkel psychologische of sociologische reden kan ze verrechtvaardigen. Maar vooral hopen we dat dit signaal jongeren in de toekomst zal weerhouden om tot een dergelijke misdaad over te gaan." Concreet: de invoering van een nieuw jeugdsanctierecht. Enfin, ik wijk af.

Waar de "Witte Mars" voornamelijk gericht was tegen de politie, justitie en de politieke macht, draait het nu voornamelijk om het verlies van maatschappelijke waarden. Al kan je dat laatste op een wel erg ruime manier interpreteren, me dunkt. "Te veel laksheid is nefast voor de democratie". Al is het diezelfde democratie die volgens Tony Van Parys tot de prehistorie behoort.

Van een totaal andere aard, desondanks niet te onderschatten, is het stigma en het vingerwijzen dat ik meen te ervaren. Vooral dan naar de migrantengemeenschap toe. Alsof dat zij weer alles gedaan hebben. Los van het feit dat de daders van buitenlandse origine waren is er trouwens geen enkel rationeel argument aan te halen waarom een Belg tot zoiets niet in staat zou zijn. Al wordt daarover niet nagedacht. Evenmin zoals er niet wordt nagedacht over andere roofmoorden die het nieuws niet halen. Maar goed, dat zijn allemaal hypothetische, "als" vragen. En op "als" vragen antwoord ik niet, dixit Yves Leterme.

Alles bij elkaar genomen vraag ik me toch af in welke mate een (extreem-)rechtse partij als het Vlaams Blok/Belang hiervan zal kunnen profiteren. Niet dat antwoorden formuleren op vigerende problemen hun sterkste kant is, maar daar draait het dan ook niet om. Het draait hem erom dat geen enkele democratische partij winst zal kunnen putten uit het veiligheidsthema. Daarnaast verstopt de kiezer zich vaak achter slogans. En krasse uitspraken zoals "…de paarse heelmeesters hebben voor stinkende wonden gezorgd. In plaats van de beloofde modelstaat, hebben zij gedoogd dat het crapuul en de wet van de jungle regeert. In plaats van hypocriete krokodillentranen te snotteren op de stille mars zouden de politici van de traditionele partijen beter een boetekleed aantrekken!" voorspellen alvast niet veel goeds.

i wrote you a bible in blood.

Wed, 19 Apr 2006 22:43:29 GMT

als dit leven geen zin heeft,
waarom dan schrikt de dood af?

so here's a present to let you know i still exist.

Mon, 17 Apr 2006 20:41:06 GMT

tegenwoordig weet ik niet goed welke houding ik mezelf moet aanmeten, met als niet onbelangrijk gevolg dat ik vaak verkeerd gepercipieerd word. er is ook terug twijfel die zijn kop opsteekt. en angst. respectievelijk bang om de verkeerde knoop door te hakken en bang om te verliezen wat me het nauwst aan het hart ligt.

notes from the plague years, file 2.0

Wed, 12 Apr 2006 14:55:18 GMT

god damn the black night (with all it's foul temptations)

ongekende hoogtes, lage dalen. vliegen zonder vleugels, maar vallen zoals nooit tevoren. het wordt enkel beter belooft ze. enkel beter. één maal per dag innemen, drie maanden lang. na die drie maanden zie ik je terug. tegen die tijd ben je heus al beter. zijn er verder nog vragen?

gewetenloos slik ik elke dag mijn aanbevolen proportie door. ze had gelijk, het wordt beter. de beker is niet langer halfleeg, hij is nu halfvol. mijn geluk zit voortaan in een klein doosje. dertig dagen lang. geluk uitgedrukt in milligram. goed voor ... nog eens dertig dagen lang.

afvlakking van emoties, maar blind blijven voor eigenlijke relativering. fysieke loomheid, de return voor psychische hoogdagen. op een dag word je wakker en voel je een ommekeer. je grijpt naar "doosje geluk". het begint te dagen dat dosering voor gewenning zorgt. de bijsluiter krijgt gelijk.

de drie maanden zijn voorbij. je brengt haar opnieuw een bezoekje. ze vertelt niet wat je verlangd had te horen. het geluk zit niet in een doosje, het geluk zit in jezelf. een lichte ongelovigheid gepaard met één maal een halfje innemen per dag, drie maanden lang. déjà-vu.

koude rillingen, misselijk- en duizeligheid. semi-lage dalen, maar geen hoogtes. als een kater die zijn melk niet krijgt. tergend traag tikken de drie maanden weg. de aanwezige sprankeltjes licht worden vrijwel onmiddellijk teniet gedaan door schijnbaar verpletterende gebeurtenissen. totdat opnieuw de ommekeer komt.

een vlaag van zinsverbijstering doet je beseffen dat het vechten is. meer zelfs, het is dweilen met de kraan open. met dat verschil dat je nu wél weet waartegen je opbokst, dat je nu wél weet dat geluk zich niet in doosjes kan verstoppen.

notes from the plague years, file 1.0

Tue, 11 Apr 2006 20:16:19 GMT

cheap sex and sad films

het werkt anders. niet zoals in georkestreerde filmproducties, gewoon anders. het wekt een realistische indruk maar eigenlijk is het niets meer dan een grote, voorgekauwde leugen. gemakkelijk te verteren en geen indigestieproblemen. u moet het beslist ook eens proberen.

het probleem situeert zich bij aanvang. een eerste keer word je ongelukkig verliefd. de tweede keer gelukkig, maar die verliefdheid is er niet. je wordt slechts één keer verliefd in je leven, daarna neemt een instinctief en chemisch proces de boel over. een pijnlijke vaststelling.

je blijft teren op de herinnering. het enige dat een stevige houvast biedt. totdat de fundamenten van onder je voeten weggeslagen worden. het blijkt allemaal bitter weinig voor te stellen. een eufemisme voor: je betekende niets voor mij. één keer. twee keer. zelfs drie keer.

het schoentje blijft wringen, ondertussen maatje 54. het wordt moeilijk om op een nog grotere voet te gaan leven en toch is er nog steeds geen "ze leefden nog lang en gelukkig" in zicht. een korte rekensom doet beseffen dat je film nu toch al een twintigtal jaren draait. 175200 uren bij benadering, als je wil.

hypothetisch gezien, goed voor 13 oscars en een absolute box-office hit. alle prijzen zijn uitgedeeld én toch voel je je tekort gedaan. de herinneringen zijn er, die slepen zich achter je voort. dat doen ze altijd. maar kiezen is nog steeds verliezen. de enige, relatieve geruststelling voor een onzekere toekomst.

altered course.

Mon, 10 Apr 2006 11:00:00 GMT

ik denk niet dat ik dé slechtste persoon ben in omgang met anderen. integendeel zelfs. al lijkt het of sommige personen denken van mijn "goedheid" gebruik te kunnen maken. ik ga de situatie niet volledig uitleggen, mede uit 'respect' tegenover van de betrokken partij, maar in summier komt het neer op het volgende: een tijdje terug had ik wat tijd nodig, maar bleek dat niet bij naam genoemde personen daar niet echt mee overweg konden. na wat gesleur aan de kar ontspoorde de situatie en liep het verkeerd af. allerhande verwijten werden mij naar het hoofd geslingerd en vooral veel egoïsme in mijn richting gespuwd.

welnu. sinds een week proberen die personen terug contact op te nemen door mij onder druk te zetten met allerhande dingen die in het verleden gezegd zijn geweest. zelfs enkele gevoeligheden kwam ik in tal van mails te weten. als kers op de taart kwam ik gisteren in het station van Gent een van die personen tegen.

x: "heb je een minuutje?"
ik: "neen, ik moet mijn trein halen."
x: "allé, één minuutje, asjeblieft?"
ik: "nee!" (ik loop verder)
x: "mag ik je bellen één dezer?"
ik: "whatever.."

blijkbaar hebben ze het licht gezien. een simpele 'nee' volstond om opnieuw ellenlange mails met gemekker over hoe jammer het wel niet is dat de situatie verkeerd is gelopen, in mijn inbox te zien verschijnen. dito met sms-verkeer. de gebruikelijke 160 karakters schieten blijkbaar te kort, en alles wordt verstuurd in een format van 1000 tekens. zonder stil te staan, zonder na te denken: do i seem to care?

men mag me veel verwijten, maar er is één ding waar ik niet mee overweg kan en dat is de situatie achterna lopen. dingen gebeuren en ik zie niet in waarom ik die personen een tweede kans zou moeten geven. ik mag dan wel heel revanchistisch ingesteld zijn tav personen die mij pijn gedaan hebben, maar eigenlijk kun je het simpel samenvatten. een eerste kans krijg je, een tweede moet je verdienen.

les excuses sont faites pour s'en servir. om meer dan dat draait het niet. ik kan hun peace of mind geven door te zeggen dat met een 'sorry' alles terug in kannen en kruiken is. maar zoals al uit veel dingen is gebleven, laat je hetgeen wat gebeurd is in het verleden ook beter in het verleden. geschiedenis herhaalt zich niet. ik wil geen tweede keer als zondebok afgeschilderd worden.

this is fact not just fiction

Mon, 03 Apr 2006 11:39:54 GMT

omdat lijstjes geen meerwaarde hebben, maar van tijd tot tijd wel eens leuk zijn heb ik dit zonder scrupules gepikt van prrrtalieloe. Het behoeft geen verdere commentaar denk ik. Wel wil ik meedelen dat de nummers gekozen zijn op basis van de lyrics en niet op basis van de songtitels.

1# What's my mood like right now? Anton Walgrave - Lost Soul

2# How's tomorrow going to be for me? Feeder - Forget About Tomorrow

3# What kind of person am I? Radiohead - Creep

4# Am I loved? Bloc Party - Blue Light

5# How can I achieve my highest potential? the Sheila Divine - Automatic Buffalo

6# What should I do with my life? Rise Against - Swing Life Away

7# Is everything really going to be alright in the end? Tom McRae - 2nd Law

8# What is my best quality? Coldplay - Talk

9# How does my sex life look? Placebo - Nancy Boy

10# What's the meaning of life? Green Day - Good Riddance (Time Of Your Life)

11# What do people think of me? The Bravery - An Honest Mistake

12# Would I make a good catch? Interpol - Stella Was A Diver and She Was Always Down

13# How crazy am I? Jane's Addiction - I Would For You

14# Will I have a good life in general? Novastar - The Best is Yet to Come

15# Can anyone ever really love me? Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved

16# Can me and a mate ever be more than friends? Elliott Smith - Between The Bars

17# What's going to happen to me this week? Sparta - Collapse

18# Where will I be a year from now? Aerogramme - In Motion

19# What is your biggest wish? Anthony & The Johnsons - Hope There's Someone

20# ~~What is the love of my life doing at this very moment?~~

21# How will I die? Thursday - Standing On The Edge Of Summer

22# What will happen after I die? No Use For A Name - Feels Like Home

23# How do my friends feel about me? Arsenal - Either

24# Your destiny is? Further Seems Forever - New Year's Project

25# You are like a? Superbox - Sissy Boy

26# You are beautiful because?

and if we go down, we go down together.

Thu, 23 Mar 2006 12:52:22 GMT

na een ietwat overmatig drankgebruik op het Congres voor Lokale en Provinciale Politiek gisteren, moet ik zowat de meest rare nacht uit mijn leven gehad hebben. we weten allemaal wat de effecten zijn van alcoholgebruik en wat de eventuele middeltjes zijn om aan de gebruikelijke day-after kater te ontsnappen maar daar wil ik het nu niet over hebben (ondanks dat tips uitwisselen misschien handig is?).

de nacht dus - twee helse dromen.

ik bevond me in de computerklas van het universiteitsgebouw toen ik plots telefoon kreeg van mijn vader die mij zou komen halen in Gent. het was immers vrijdag, en dat is de dag dat vele kotstudenten terug huiswaarts keren voor twee nachten. soit. hij belde me dat hij iets later zou zijn want hij ging eerst nog om pizza. ik besloot nog wat verder te gaan met de opdracht waaraan ik bezig was. toen mijn vader naar mijn eigen goeddunken precies wat lang wegbleef besloot ik om buiten eventjes te telefoneren. ik ga naar buiten en laat om de een of andere reden mijn gsm vallen, waarop een vlugge jongen mijn gsm opraapt en gooit naar een tweede jongen die er dan een keiharde trap tegengeeft. mijn gsm springt aan diggelen. mijn reactie tegen de jongen: "ik hoop dat je tanden genummerd zijn, want zodadelijk zal je ze kunnen zoeken". waarop ik daad bij woord voegde. achteraf bleek die jongen die ik had aangepakt mijn neefje te zijn...

ik werd langzaam wakker. 02h55 zei mijn gsm. ik vloekte en lichtjes paniekerig besloot ik om eventjes een slok water te drinken en een cd'tje op te zetten aangezien ik niet direct mijn slaap terugvond.

een dagje in een of ander subtropisch zwemparadijs met mijn maatje. na wat aan elkaar geplak (in a non-sexual way) op tal van verschillende waterglijbanen, en in tal van gradaties golven werden we via een tunnel naar buiten geleid waar we een soort van aqua-toneelles volgden. het water in dat bad was vrij hard zodat je gewoon over het water kon lopen, wat het acteren uiteraard veel makkelijker maakte. nu, na het aflopen van de les blijven ik en mijn maatje en nog wat andere mensen nakaarten wanneer plots iemand naar mij komt toegelopen en me innig begint vast te nemen. onder het motto: "het is al lang geleden, dus praten we wat bij". opeens hoor ik in de verte sirenes die alsmaar dichter en dichter lijken te komen. totdat ik op een gegeven moment een auto op ons zie afscheuren die rakelings langs ons op een paal terechtkwam waarna de auto ontplofte en we allemaal levend verbrand werden. ik hoorde mijn maatje nog roepen: "en nu is eindelijk gedaan... we zijn er allemaal van verlost"

badend in het zweet werd ik wakker. angstig en bang. het was ondertussen 05h20, maar nog steeds geen tijd om op te staan. door de zware indruk die de droom op mij had nagelaten besloot ik om nog wat naar het plafond te staren. maar het licht moest aanblijven. de duisternis zou me immers opnieuw in diezelfde droom kunnen sleuren en dat wou ik absoluut vermijden.

totdusver mijn dromen. hier en daar zie ik wel een aantal elementen die met de werkelijkheid stroken, maar over het algemeen blijft er toch een nare indruk hangen. ik hoop in elk geval dat dit geen voorbode is/zal zijn van een hele reeks van dergelijke zatte dromen.

i'm sick of spending these lonely nights.

Mon, 20 Mar 2006 20:34:28 GMT

G'Quan.

in the colorful reflection we have.. what is life?

Sun, 19 Mar 2006 20:12:31 GMT

voelen
dat je
tekortschiet